Bir Koşu Aşk

Bir koşu aşık ol da gel!

Ben burada bekliyorum seni.

Ve kenardan git.

Hüzün çarpar.

Serhat - 24.08.2012

KALAS

Bahçe çitlerine bakıyordum. Sık aralıklarla birbirilerine sokulmuş tahtacıklar. Hep yan yanalar, hep ama hep. Birileri gelip onları ayırıp o çiti minik kalaslar haline getirene dek sürekli yöresel bir dansı sergiler gibi yan yana dururlar. Bazen sorun çıkabilir tabi. Mesela bir yağmur yağar, eğrilir bazıları. O zaman işte dağılıp ayrılabilir biri ya da birkaçı hatta hepsi bazen. Emekle bir araya getirilmiş o kalaslar kalas olduğunu hatırlayıp yağmurun yumuşaklığına aldanıp koy verir kendini. Güzelce bir araya getirilmiş hatta bazen süslü, boyalı kalas birlikteliği çiti, alıp ateşe falan atıp yakamazsınız. Çünkü onlar kalaslar değil bir arada olduklarından güzel bir çittir.

Çitleri bir kenara bırakıp çiftlere bakacak olursak… İki kişi yürüyorsan kaldırımda çiftsindir. Konuşabilirsin, bakabilirsin ona, çukura düşecekken yanındaki tarafından uyarılabilirsin ve düşmezsin iki kişiysen. Hele bir de eli elindeyse yanındakinin korursun onu korunursunda. Sevgilin, karın, kocan, çocuğun, kardeşin, annen, baban. Böyle yaylı fayton gibi giderken yolda, kendini su birikintisi sanan bir çamur deryasını göremezsin ve seni tutan el çekebilir kuru yana. Tek başına dolaşırsan yalnızsındır. Adın budur; ‘‘yalnız’’ Yalnızken gülersen deli derler, yanında biri varsa adın mutlu olur. Yanında biri varken ölmeye yeltenirsen, bak işte burada bir dezavantaj var; ölemeye bilirsin. Katille yürürsen yolda öldürülebilirsin o ayrı tabi. Yan yana iken mesela; kafanı kırmak için birileri sokulursa sana, yenecek dayak pay edilir aranızda. Gülsen de, dayak da yesen yani ikiden ibaret olsa da bu yan yana olma hali, iyidir.

Duvar örerler ya tuğladan… Bir sürü tuğla kullanılır. Tek tuğladan değil duvar, karateciye antrenman bile olmaz. Evlerimiz neden duvarlardan oluşur? Karateciler bizimle antrenman yapmasınlar diye. 

Her şeyi bir kenara koyduk. Devlet dairelerinde falan sesinizi çıkardınız mı hiç? Bırak daireyi falan, sokakta ses çıkmıyor artık. Bilmem ne konusunda, bilmem ne caddesinde ya da okulunda bugün protesto vardı. Kaç kişi 14,5 tan 15. Kalabalık güvenlik güçleri tarafından dağıtıldı. N’olmuş? 15 kalas çit olmaya kalkmış. Bahçivan gelip sökmüş hepsini. 15 tuğla bir araya gelmiş karateciler gelip antrenman yapmışlar. Protesto edilen konu sadece o 15 kişiyi rahatsız etmiş demek ki? Yani galiba öyle. Ülkemizde nerede olduğunu bile bilmediğimiz Sarıbeyler köyünün muhtarını protesto ediyordu onlar çünkü! Muhtar karar almış. O 15 kişiyi de belirlemiş, onların yakacak tezek ihtiyacında kesintiye gidilmiş. O 15 kalas da Ankara’ya yürümeye kalkmışlar protesto için. Her halde diyorum böyle oldu.

Bir şey söyleyecek isen çit olarak söyle. Bir şeyin karşısında duracaksan duvar ol öyle dur. 

Tuğlaysan kırarlar, kalas olursan yakarlar…

Serhat CAN - 25.04.2012

Mavi Oyuncak Arabam

İkiye, üçe, beşe ayırdılar bizi.Sünniler Alevileri dövebilir.Türkler PKK yüzünden Kürt komşularını evlerine sokmayabilirler.

Bir çorba kâsesi dostluklar yitirilip gidiyor.

Ermeni, Rum, Çerkez, Çingene, Arap veya Afrika kökenli.

Biri yere düşmeye görsün önceden, kolundan tutup kaldırıl, bir bardak su verilmez miydi?

Yan evde bizim mahallede yangın çıktı. Evsiz kaldı komşularımız.

Komşunun oğlu arkadaşımdı. Biz hep sokakta oynardık onunla ama akşam ezanı okunana kadar evde olurduk. Şimdi ailece sokaktalar ama oyun oynamıyorlar. Hava oldukça karanlık ve soğuk. Komşumuzun evi yandı sokakta kaldılar. Koştular aldılar annemler onları bize. Arkadaşım da, ben de çok küçüktük. Oyun oynayalım dedim…

İstemedi.

Ses bile vermedi. Korkmuş, yüzü gözü is içinde sadece baktı bana.

Bir hafta oldu olmadı. Mahallede bir kalabalıktır anlaşılmaz. Yani ben anlamamıştım o zaman. Babama sürekli başka adamlar gelip ‘bu böyle olmaz’ diyorlar.

Ne olmaz?

Müslüman değillermiş onlar?

-Ne? Dedim çocuk aklımla. Müslüman değiller miymiş? Arkadaşım da mı? Gâvur mu?

İstemem artık ben de. Mavi arabamla nah oynar bundan sonra!

O zaman benim mavi oyuncak arabamın abdesti kaçar diye düşünmüş olabilirim.

Nereden duydum nasıl öğrendim bilmiyorum da Müslüman olmamak kötü bir şey o zaman.

Babama sürekli başka adamlar gelip yine bu böyle olmaz diyorlar.

-Olmaz tabi atalım bunları evimizden. Gâvurmuş bunlar.

Ben de ki gaz; Vatan toprağına düşman eli değmiş gibi!

Sonra bir öğleden sonra eve geldim. Gâvurlar gitmişti. Anneme dedim…

-Oh be!

Nerede benim mavi arabam rahatça oynayayım.

Baban da dedi.

Babam mı oynuyormuş? Akşam işten gelirken getirecekmiş.

-Peki anne.

Akşam oldu babam geldi. Mavi araba… yok!

Baba arabam nerede?

Arkadaşına verdim. Dedi.

Gâvura vermiş oyuncağımı.

Bak oğlum dedi. Biliyor musun bizim de evimize hırsız girmişti. Annen sana hamileydi. Çok korkmuştu. Hırsızı biz komşu amcanla beraber yakalayıp polise teslim etmiştik dedi.

Gâvura bak sen… Babama yardım etmiş. Kapının dibi, pencere bitişiği mavi arabamın ortak oyuncusu komşu gâvur arkadaşım. Mavi arabam onda kalmıştı.

Babam dedi ki arkadaşın arabanı çok istedi çünkü onun bütün oyuncakları yangında yanmış.

Kızdın mı bana oyuncağını verdim diye?

Kızmadım, hiç kızar mıyım artık. Gâvur komşumuzla hırsız bile yakalamışsınız. E bu adam o zaman gâvur falan ama iyi adam demek ki benim arkadaşım da iyi çocuk zaten.

İyi de madem iyiler… Neden mahallede babama gelip bu böyle olmaz dediler.

Şimdilerde anlıyorum. O zaman o –bu gâvurlar buradan gitsin

diyenlerin hiçbirinin evine hırsız girmemiş, hiç birini evi yanmamıştı. Ne yardım görmüş Ne yardım etmişlerdi. Onlar sadece bizim gâvur komşuları sevmemekle yetinmişlerdi.

İnsanlık gerektirir ki; iyi olun.

Dinimiz der ki; iyi olun.

Akıl mantık; iyi olun.

Doğarsın iyisindir zaten.

Biz bu kadar iyiyiz… İyiydik… Ne zaman kötü olduk? Neden olduk?

Bizim komşumuzla bile kötü olmamız birilerinin hoşuna mı gidiyor?

Babam mavi arabamı vermemiş. Komşu çocuk da istememiş zaten.

Şimdi o çocukluk arkadaşımı arıyorum. Mavi Araba halâ duruyor.

Gördüğüm zaman hediye edeceğim ona…!

Serhat CAN – 14.08.2012